De Schildklier

Professor dr. Horstmanshoff legt in Trouw uit dat de oorsprong van het woord schildklier in Griekenland ligt:

De wetenschappelijke naam voor schildklier is glandula thyroidea. Thyra is het Griekse woord voor ‘deur’. In de Griekse huizen uit de tijd van Homerus werd de ingang afgesloten door enkele planken, die ook als manshoog schild (thyreos) dienden in de strijd. Later werd het schild overtrokken met leer en voorzien van een metalen raamwerk.

De Griekse arts Galenus (2de eeuw na Chr.) gebruikte de term thyroeides (‘deurvorming’) voor de vierhoekige kraakbeenholte tegen het strottehoofd aan, waarin de schildklier zich bevindt.

De Engelse anatoom Thomas Wharton heeft in de 17de eeuw aan die klier de naam ‘glandula thyreoidea‘ gegeven (ja, met extra e). Sindsdien heet de schildklier zo, hoewel zij zelf eerder lijkt op een vlinder dan op een deur of schild.

Een afwijkende schildklierwaarde is een redelijk veel voorkomend probleem waarmee met name vrouwen bij mij in de praktijk komen. Het komt namelijk bij vrouwen 5 keer zo vaak voor als bij mannen. De meesten van hen zijn al enige tijd onder behandeling van een internist en de gemeten schildklierwaarden zijn vaak weer normaal, d.w.z. binnen de door de reguliere gezondheidszorg gestelde normen. Desondanks voelen veel patiënten zich toch niet goed. Ze zijn vaak vermoeid of voelen zich heel onrustig en geagiteerd. Dit wordt bevestigd door een publicatie van het RUSH University Medical Center in Chicago uit 2016.

Wat de reguliere gezondheidszorg betreft houdt het hier helaas vaak op. Als de gemeten schildklierwaarden in het bloed normaal zijn is er technisch gezien geen probleem meer. Patiënten die dit overkomt voelen zich vaak niet gehoord. Maar hoe kan het dan dat ze zich nog steeds niet goed voelen? Dit doet mij denken aan een zin in de Shang Han Lun, het eerste grote klinische werk in de Chinese Geneeskunde:

‘Observe the pulse and signs, know the error committed, and treat according to the pattern.’

TCM ziet het lichaam als een black box waar informatie uitkomt; de pols (en tong) en de symptomen zijn daarom in de Chinese Geneeskunde leidinggevend in het analyseren van een ziekte. Uiteraard worden de bloedwaarden tegenwoordig ook meegenomen in de beoordeling, maar deze zijn niet bepalend voor de behandeling. Ze worden eerder als controlewaarden gebruikt. Juist in dit soort situaties komt de kracht van TCM duidelijk naar voren. We analyseren het Chinese patroon op basis van de symptomen zoals de patiënt ze zelf ervaart. Niet alleen voelt de patiënt zich serieus genomen, maar in veel gevallen zijn de symptomen waar ze last van hebben aanzienlijk te reduceren.

Het beeld van de schildklier als een ‘deur’ is hier eigenlijk wel mooi. Een deur kan namelijk open zodat Oost en West met elkaar kunnen communiceren. Begin maart komt professor Ni Qing vanuit het Oosten naar het Westen om een seminar over schildklierproblemen te verzorgen. Hij is hoofd endocrinologie van het Guang An Men Hospital in Beijing, en behalve een begenadigd TCM-specialist ook volledig opgeleid in de Westerse geneeskunde. Afgelopen jaar hebben we kunnen zien dat professor Ni bij de behandeling van diabetes primair uitgaat van de Chinese differentiatie, maar het gebruik van bloedonderzoek niet schuwt. Wij hebben de deur voor hem wagenwijd openstaan. Het zou mooi zijn als aan de andere kant de reguliere artsen ook de deur voor ons open zouden willen zetten.

Loed

3 Daags seminar schildklieraandoeningen en jicht door prof. Ni Qing

<< terug naar nieuwsoverzicht